Nog altijd in Lubumbashi, maar met foto's

Ik zit nog altijd in Lubumbashi, en nog altijd aan het wachten op een trein. Geduld is een mooie deugd hier in Congo, als je dat niet hebt, dan kan je beter niet te lang hier rondhangen. De staking zit er al meer dan 2 weken op maar dat betekent niet dat alles nu terug in orde is. Het heft een beetje zijn tijd nodig. Elke week zeggen ze dat ze maandag ochtend het programma gaan aankondigen. Dus staat jonas elke maandag om 7u30 aan het station samen met een paar honderd Congolezen te wachten op een beetje informatie. Tegen 11u komt er meestal dan iemand van SNCC (de Congolese spoorwegmaatschappij) langs om te zeggen dat er nog niets geweten is en dat er misschien woensdag of vrijdag het programma wordt uitgehangen. Daarom heb ik hier het onofficiële consulaat (ze zijn immers allemaal ‘gesloten’ sinds de uitspraken van De Gught) gecontacteerd of zij niet aan betrouwbare informatie kunnen geraken ivm een trein naar Mwenaditu. Want iedereen die ik van SNCC zelf aanspreek is telkens de chef van de ticketverkoop en die zegt dat als ik hem het geld geef, alles in orde komt. Jaja, ik ben al lang genoeg hier om daar niet voor te vallen ;-). Maar blijkbaar is de nieuwe grote baas van SNCC een Belg en die zei me gisteren via het consulaat dat er vrijdag een trein is. Vandaag echter een telefoontje dat vrijdag toch een beetje voorbarig was en dat het normaal volgende week woensdag zal zijn. Laten we hopen.

Dus zit ik nogmaals een extra weekje hier in de stad, maar het is zowat de leukste plaatst die ik tot hiertoe in Congo ben tegengekomen, dus zo erg is dat nu ook weer niet. Tijd heb ik met hopen en ik word hier overal geweldig ontvangen. Het geeft me ook de tijd om eens een iets langere blog te schrijven met een paar foto’s erbij. Want zonder foto’s is het toch maar tekst alleen.

Vooruit, hier gaan we dan:

Om hier in Lubumbashi te geraken heb ik een vlucht genomen van Mbujimayi –Kananga-Kinshasa en een week later Kinshasa-Kananga-Kamina-Kolwezi-Lubumbashi. Vanaf Kamina was het met een helikopter en dat is altijd leuk omdat je dan een stuk lager vliegt. En het landschap hier in Congo is prachtig zoals je op de foto’s kan zien!!

Dit is het huis van Gustave en zijn familie waar ik nu al 2 weken logeer. Naar Congolese normen is het een mooie woonst en ik ben zeer blij dat ik hier al zo lang met open armen ben ontvangen. Groot is het niet, maar dat hoeft ook niet want het leven speelt zich toch buiten af. Het bestaat uit 3 kamers: een eetkamer met een TV, een bergruimte die ze keuken noemen en een slaapkamer die net groot genoeg is voor een 2persoonsmatras. Die slaapkamer delen Gustave en Wivin met de 2 kinderen. En ik heb een plaatsje op de grond in de eetkamer gekregen. Maar als scouts ben ik het gewoon om op een matje te slapen, dus dat is meer dan voldoende! Het leukste is echter de douche, een hokje naast het huis. Zeer fijn om ‘sochtends wakker te worden met een douche in open lucht, de Afrikaanse ochtendzon op je gezicht en het geritsel van wat palmbomen. Wat heeft een mens nog meer nodig om de dag goed te beginnen? Een Congolees zal hierop antwoorden dat een dag enkel kan beginnen met op zijn minst een bol foufou. En dat is wat Wivin aan het bereiden is in de ‘keuken’ op de 2e foto. Sinds ik hier te gast ben heb ik al elke ochtend en avond de ‘boule national’ voorgeschoteld gekregen en met veel smaak naar binnengespeeld. Vaak vergezeld van wat bladgroenten en gedroogde en gezouten vis. Ik heb hier zeker en vast niet te klagen en ik ben dan ook zeer dankbaar voor mijn ontvangst hier!!

Wat is een perceel in Congo zonder kindjes? Hier zijn Eden (nog voor enkele maanden de jongste van Gustave) en zijn speelmakker Kevin.

Noot aan Yannick: Doordat Ange en Eden nu speelmakkers hebben wenen ze nog amper. Wat een feest!! Als ik niet oppas, dan slaap ik aan een stuk door tot 10u ;-).

Speciaal voor de anciens van Mbujimayi een profielfoto van Wivin waarop het niet meer te ontkennen valt dat Ange en Eden er binnenkort een broertje of zusje bij krijgen.

Met wat vul ik mijn dagen hier in Lubumbashi? Een beetje rondkuieren door de stad op zoek naar pareltjes uit het koloniale tijdperk, samen met Gustave wat vrienden van hem bezoeken, … Maar ik heb me ook al vaak bezig gehouden met de verhuis van de ‘discotheek’ van Gustave. In tegenstelling tot in de rest van de wereld is in Congo een discotheek geen danstempel maar een winkel waar ze K7 (lees op zijn Frans) en video’s aan de man brengen. Uren heb ik al gespendeerd aan het in dozen steken van cassettes en ze daarna er weer uithalen om ze op de nieuwe locatie uit te stallen. Dat is het minste wat ik kan doen voor zoveel gastvrijheid van Gustave.

Eens een scouts, altijd een scouts. Daarom probeer ik ook altijd de lokale scouts te contacteren als ik ergens in Congo arriveer. Afgelopen zondag was er een groots stadspel met posten zoals het hoort. De Vlaamse welpen en jongverkenners kunnen nog iets leren van de discipline die er hier heerst, amai. Maar het was wel leuk om ze bezig te zien. De provinciale chefs waren ook zeer geïnteresseerd naar hoe het scoutisme in België beleefd werd en omgekeerd. Al een paar leuke avonden met hun gehad.

Na de scouts ben ik samen met wat vrienden van Gustave naar de lokale Derby geweest. De 2 grootste ploegen van Lubumbashi speelden tegen elkaar. Het stadion zat afgeladen vol met een zingende en dansende menigte. Het publiek van KV Mechelen is er niks tegen (sorry kakkers ;-)). Ook grappig hoeveel show er verkocht wordt op het terrein om het publiek te plezieren. Het moet niet efficiënt zijn, als het er maar cool uitziet is het ook al goed. Het was al lang mijn bedoeling om een voetbalfeest hier in Congo bij te wonen en ik denk dat ik er een van de betere wedstrijden heb uitgekozen.

Gisteren zijn we dan de manege van Lubumbashi gaan bezoeken. Er moeten hier genoeg mensen met wat geld zitten want er stonden meer dan 50 paarden op stal. Vooral paarden in topconditie om aan jumping te doen. Het contrast met de levenswijze van de meeste Congolezen en de luxe die de paarden te beurt viel was wel opmerkelijk. Ook leuk om te zien was hoeveel schrik een paard Gustave kon aanjagen. Hij had namelijk eens gehoord dat er een paard de arm van iemand hand afgerukt dus durfde hij niet dichter dan 2m van een paard op stal te komen. Zelfs de pony’s konden hem niet echt bekoren. Maar we hebben wel kunnen lachen.

Heel het stadscentrum is bezaaid met ruim bemeten asfaltwegen. Ik doe Lubumbashi onrecht aan met deze foto want de meeste zijn in veel betere stad. Wat een verschil met Mbujimayi of Kinshasa. Het is ook leuk om zomaar wat door de straten te dwalen op zoek naar oude huizen waarvan de architectuur vaak prachtig is.

Het gerechtsgebouw staat er ook nog altijd trots bij.

Eens je buiten het stadscentrum bent kan je niet om Gecamines heen. De heuvel die je ziet was ooit een afvalberg van de koperontginning maar nu is men heel de berg aan het recycleren om er al de andere waardevolle mineralen ook uit te halen.

Een prachtig hospitaal dat dateert van de jaren 50. Het zou het 2e grootste van heel Congo zijn en het is in veel betere staat dan om het even welk hospitaal in Mbujimayi. Heel de blok die je op deze foto ziet is de gynaecologie-afdeling. Gigantisch groot, maar er loopt hier dan ook veel volk rond in Lubumbashi.

Op een dag kwam ik dit kunstwerk tegen op een plein midden in de stad. Elke dag wordt ik hier verbaasd in positieve zin. Echte een aangename stad Lubumbashi.

De lokale McDonalds. Ik ben er nog niet binnengeweest want na al die foufou is er ni veel plaats meer over, maar voor een bedrijf dat zoveel geld spendeert aan de gevel vind ik het fantastisch hoe ze chicken hebben geschreven.

Ik heb hier ook een van de dagen geleden de doortocht van president Kabila meegemaakt, compleet met een zingende en dansende menigte. En zoals het in Afrika hoort, ook met geweerschoten in de lucht. De president is van deze streek afkomstig en is hier dan ook heel populair. Wegens de massa aan agenten en militairen leek het me toen niet echt aangewezen om wat foto’s te schieten. Je zult me dus op mijn woord moeten geloven.

Zo, tijd genoeg verspeeld achter een computer, buiten staat Afrika terug te wachten op mij. Laten we hopen dat de trein echt het station gaat verlaten woensdag anders zal ik op zoek moeten gaan naar een andere manier om terug naar Mbujimayi te geraken.

Bayo

Jonas