Hoe is het met Jonas?

Kiekjes

2009-11-20T15:29:00.007+01:00

De achtermuur van de kerk die door een vulkaanuitbarsting is weggevaagd in Goma.

Een lava-veld op de achtergrond.

Vissersbootjes in Bukavu juist voor ik het meer ging onveilig maken met een zwempartij.

Ik ben de echte toerist gaan uithangen met samen met wat gorilla tieners.

Een koninklijk stulpje in Rwanda.

De busparking van kampala/Oeganda.

Stevige koebeesten dat ze hier hebben.

Een koppel neushoorns die ik tegenkwam bij een wandeling in den tuin.

Buffels aan het baden.

De Murchisson's watervallen.

Mama Baviaan met hare klein op schok.

Ook nijlpaarden maken al eens ambras. Kijk maar naar deze kerel zijn bil.

Hoezo het is moeilijk om leeuwen van dichtbij te spotten?

Een foto die ik niet ertussen kon krijgen maar ik wou hem jullie niet onthouden.

Groeten vanuit Kampala

van de Congo-rivier tot de bergen van de maan

2009-11-19T09:54:00.011+01:00

Imk zit nu in Kampala/Oeganda maar de laatste keer dat ik jullie schreef was vanuit Kisangani/RDC ergens half september. Nu zovele weken later is er weer heel wat gebeurd en dus meer dan hoog tijd om de geinteresseerden onder jullie op de hoogte te brengen. Ik heb ondertussen sneeuw gezien, in een helikopter en bootjes gezeten,gorilla's, leeuwen, olifanten en giraffen van dichtbij gezien, veel toffe mensen tegengekomen, enzovoort. Maar we zaten dus in Kisangani na een boottochtje van 43 dagen op de Congo-stroom.

De eerste week heb ik daar de luxe van een hotel mogen proeven dankzij Tash, de australische vrouw die ik op het vlot ben tegengekomen. Maar na een week moest ik er zelf voor opdraaien dus ging ik zoals gewoonlijk op zoek via de NGO's die ik kende, de scouts, kenissen van mensen die ik onderweg ben tegengekomen,... naar 2 vierkante meter op de grond in iemand zijn huis/hut? Dat was allesinds het plan maar ik was nog maar net op pad of ik werd in de straat aangesproken bij mijn voornaam ipv het gebruikelijke Muzungu (blanke in het Swahili voor zij die nog nooit rond de afrikaanse evenaar hebben gelopen). Op zich was dat al een verassing maar het bleek een congolese juffrouw te zijn die ik een half jaar voordien in Kinshasa was tegengekomen. Zij was dan ook verbaasd om mij in de straten van Kisangani te zien rondlopen. Ze stond er op dat ik haar vrienden ging ontmoeten en een van hen bood mij direkt een bed aan. Dat was weer vlot gegaan.

Ik wou maar enkele dagen extra in de stad blijven maar zoals dat hoort in Afrika is dat uitgedraaid op een week. Ik had namelijk een missie. Iemand die in Congo had gewoond tussen 1946-1949 had mij gevraagd om zijn ouderlijk huis daar te proberen op te sporen. Het was gelegen in Wani Rukula op een boogscheut (60km, die mannen hier weten nog hoe ze met een boog moeten omgaan) van Kisangani. Het heeft wat moeite gekost om een taximoto van mijn goede bedoelingen te overtuigen zant ze denken er allemaal dat de oude huizen vol goud en diamant steken die achtergelaten zijn toen de kolonialen moesten vluchten. Daar is natuurlijk niet veel van aan maar hardnekkige geruchten zijn nu eenmaal moeilijk uit de werteld te helpen. Ook in het dorpje zelf was het niet evident om aan de hand van 50jaar oude foto's een huis terug op te sporen, maar het is me gelukt! Daarna was het enigste wat mij nog te doen stond een bezoekje te brengen aan Wagenia vissers en gelijknamige waterval. De topattractie van Kisangani.

Op een mooie zaterdag was het dan toch tijd geworden om mijn pad voort te zetten naar het oosten. Ik had al snel de ideale vrachtzagen gevonden, want dat is het congolese equivalent van een touringcar, die de juiste richting uitging en die dan ook nog eens op een schappelijk uur ging vertrekken. Ik had ook de sjans dat de chauffeur er op stond dat ik een plaats in de cabine innam, niet zozeer om luxueuzer te zitten maar veeleer om voorbereid te zijn op de zware regenval die in de lucht hing. Zoals ik had verwacht waren er enkele uurtjes vertraging, maar dat was geen erg. Zo had ik de kans om uitgebreid afscheid te nemen van al mijn vrienden die ik in Kisangani had gemaakt. Tegen valavond verlieten we dan eindelijk de stad op de weg richting Bunia. De vreugde van het vertrek was van korte duur want reeds een half uurtje later moesten we halt houden in aan de stadsgrens. De politie wou een controle doen op het transport van wapens maar de bevoegde agent was er niet en ging pas tegen de ochtend terug zijn. Er zat dan ook niets anders op dan te wachten tot de volgende ochtend. Toen heb ik gemerkt dat, moesten vrachtzagenfabrikanten de versnellingspook weglaten, zo'n cabine nog wel praktisch is om een paar uurtjes te slapen. 's ochtends konden we na een zeer oppervlakkige controle dan toch onze weg verder zetten. Ik was blij dat ik in de cabine zat want de rit werd geteisterd door hevige regenbuien zoals die enkel in tropische gebieden voorkomen. Wat me wel opviel was dat de weg in zeer schappelijke staat was naar Congolese normen. veel beter dat wat ik gewoon was. Uiteindelijk was het half 3 snachts toen ik bij de rangerpost van het okapi-park van Epulu toekwam.

Er werd mij door een vriendelijke ranger die ik uit wijjn slaap had gehaald een hutje aan het water toegewezen waar ik mijn hangmat kon ophangen. Lekker relaxed met het geluid van stroomversnellingen heb ik dan mijn plicht gedaan en enkele uurtjes geslapen tot ik werd gewekt door een ranger in de ochten die niet op de hoogte was gebracht van mijn komst. Geen nood, het misverstand werd al snel opgeklaard en na een frisse duik in de rivier kon ik de okapi's eens bezoeken, want dat was tenslotte waar ik voor gekomen was. De bewakers waren zeer vriendelij en ze konden er uren vol passie over vertellen, echt een aanrader. Omdat er in de buurt een Pygmee-kamp was die bereid waren om toeschouwers te ontvangen heb ik er maar ineens gebruik van gemaakt om een aantal dagen met hun door te brengen. Het was zeer interessant om hun gebruiken eens van nabij te bekijken en te ervaren. 2 dagen heb ik met hun opgetrokken en in die tijd heb ik onder andere een paar traditionele gerehten leren maken, op jacht geweest met hun, en uren rond het kampvuur gezeten. Maar het hoogtepunt van mijn bezoek daar was de ontmoeting met de bosolifanten. Dat zat zo: toen ik op jacht wa wees de parkwachter er mij op dat we sporen van olifantjes tegenkwamen. Als we geluk hadden dan was hun drinkplaats niet ver verwijdert en hij had nog gelijk ook. Hij stelde voor om sanderendaags, zeer vroeg in de ochtend, in de buurt van de drinkplaats uit de wind te gaan zitten en met een beetje sjans zouden we dan wat olifantjes zien paraderen. Zo gezegd, zo gedaan maar het waren afrikaanse olifantjes volgens mij want ze lieten 2u en half op zich wachten. Maar het was wel prachtig om en moeder met haar jong door het bos te zien tsjollen. Dat was het dan voor mijn bewoekje aan de pygmeeen en het okapi-park, ik moest dringend mijn weg voort zetten naar Beni want ik had nog een lang traject te gaan. Ik heb dan snel nijn kamp opgebroken en ben dan aan de bushalte gaan wachten (lees langs de kant van de weg hopen op een vrachtzagen die passeert en de goede richting uit moet). Maar zoals altijd liet het geluk mij niet in de steek en na een uurtje had ik mijn vervoer al beet. Het was ideaal want de laadbak was leeg zodat het gemakkelijk was om een comfortabel zitplaatsje te versieren.

Opnieuw verbaasde de toestand van de weg mij. Het duurde dan ook niet lang vooraleer ik in Mambassa aankwam. Daar had ik een klein oponthoud met de lokale geheime dienst en de migratiedienst, kon ik een portie apenootjes als avondmaal inslaan en zette ik de weg voort naar Bunia. Maar groot was mijn verbazing toen wij nog geen uurtje later halt hielden voor een brug. Het was pas 19u en normaal rijden ze in congo door tot de vroege ochtend maar nu dus niet. Wat bleek, de brug was een paar jaar geleden ingestort en ze hebben die dan opnieuw gebouwd (meer info over de brug). Ze was zelfs al volledig af en gebruiksklaar enkel was ze nog niet officieel geopend door een notabele. Jammer genoeg had diene mens het te druk met zijn maitressen en liet de opening van d brug dus op zich wachten. De nacht heb ik dan maar doorgebracht in de open laadbak van de vrachtwagen. Maar zoals altijd had ik het geluk dat er geen regen uit de lucht is gevallen en was de nacht eigenlijk zo voorbij. De volgende dag konden we dan met een houten vlot dat als veerboot diende de overkant van de rivier bereiken en onze weg voort zetten naar Bunia. Van Bunia ging het dan met een andere vrachtwagen richting Beni wat mijn bestemming was, dus dat was ne meevaller. Daar heb ik onderdak gevonden bij Mojo, directeur van de office national du cafe van Beni, en zijn familie. Zeer vriendelijke en gastvrije kerel. Maar dat dachten ze van mij ook ;-)

Beni was op zich maar een stopplaats voor een nacht want de bedoeling was om naar Mutwanga te gaan en het Rwenzori gebergte te beklimmen. Na een korte nacht kroop ik dus op een moto richting de voet van het maangebergte samen met Eddy, een congolese agronoom die op een vanille-plantage werkte aldaar en die mijn beste vriend voor de komende dagen ging worden. Toen ik op het bureau van ICCN (Institut Congolais de Concervation de Nature) kwam, wisten ze mij te vertellen dat ik de eerste buitenlander was in 2009 die omhoog wou gaan. Vreemd want het was toch al half oktober ondertussen. Maar mijn voordeel was dat ik die situatie kon uitbuiten om een gunsttarief te bekomen want het blijft natuurlijk Congo en alle prijzen zijn bediscusieerbaar. Al het papierwerk in orde gebracht en dan snel inkopen gedaan om wat proviand te hebben en ik kon vertrekken.

Het echte vertrek van de bergwandeling is vanuit Mutsora. Je krijgt dan verplicht het gezelschap van een gewapende gids die zogezegd voor je veiligheid meegaat maar vooral voor zijn eigen portemonnee. mutsora ligt op 1500m hoogte en na 200m klimmen kom je bij het kamp van de gidsen terecht. Die mannen hebben een prachtig uitzicht over de vallei en dankzij de europese unie ook een mooi bakstenen huis dan ver boven het gemiddelde van Congo uitstijgt. Na een korte pauze begin je dan aan de eigenlijke klim van de eerste dag tot een houten blokhut op 2200m. De dagen nadien blijft het dagschenma hetzelfde: je staat verschrikkelijk vroeg op, neemt een ontbijt en begint aan de wandeling zodat je tegen de middag in de volgende hut aankomt. Daar steek je de open haard aan en droog je je kleren en warm je lijf en leden op. Met een beetje sjans kan je dan na de namiddagregens ergens in de buurt van de hut een mooi vergezicht scoren. De enigste verandering is dag 4 waar je, als je niet geveld wordt door hoogteziekte want je bent tenslotte al op 4200m, via een stel stalen kabels naar de voet van de gletsjer kunt gaan. Ik konhet neit laten en wou daar dus ook omhoog om echt op de top van piek Margheritta te staan. Prachtig was het daar op meer dan 5000m. De derde hoogste top van Afrika. En wat het nog specialer maakt is dat het een week rust en afzondering is met enkel jij en de gids want in tegenstlelling tot de Kilimajaro is er geen wachtrij om naar boven te gaan. Het was een van mijn hoogtepunten van mijn Congo-trip!! Een aanrader voor iedereen die in oost-congo verzeild geraakt en ik zeg dat niet omdat ik dat beloofd had in ruil voor een korting wat reklame te maken. ;-)

De rest volgt zo snel mogelijk.

Foto's !!!!!!!!

2009-10-22T11:56:00.014+01:00

Eindelijk heb ik een redelijk betrouwbare internetbron gevonden en kan ik wat foto's online plaatsen:

de congostroom vanuit een pirogue
Een van de typische vlotten die goederen en mensen vervoeren.

's Avonds kan het prachtig zijn!!!

Een trieste inwoner van Bumba, bijgenaamd 'directeur'. Hij kan de dag niet starten zonder zijn portie cafeine.

mijn @e vlot had een pak meer plaats

windstil op de congostroom

Zowaar iemand met een duvelklakske. Nooit gedacht die in the middle of nowhere tegen te komen.

wat wolkjes en de zon.

stevige vissen dat de congo voortbrengt.

generaties op reis

Altijd wenen maar als ik mijnen hoed op haar hoofd zette, dan kwam er een glimlach.

had ik nu niet wo lui geweest dan had dit een prachtfoto kunnen zijn zonder de paal in het midden.

nen Okapi in Epulu

vanaf Kisangani kom je moskeeen tegen maar de schoolgaande jeugd vind je overal

De Wagenia vissers

Tshopo brug en waterval

Komt dat tegen, een toeristische conventie in Congo.

Mijne reisgezel in het Rwenzori gebergte.

De dorpschef van de pygmeeen waar ik een tijdje heb doorgebracht.

Klaar voor de jacht

klaar om verder te reizen

Een prachtlocatie om een hangmat op te hangen

Moe maar boven in de Rwenzori

Niet direkt het typische beeld van Afrika

Zwitserland of Congo?

Mama en papa, die kan naast de foto in mijn kast van zo'n 10jaar geleden.

gewoon prachtig

Mijn vrienden in Beni

Als ik de tijd vind, dan plaats ik zel eens wat meer uitleg erbij.

Ik ben nu in Goma en het einde van Congo is in zicht. Jammer geneog steekt de vulkaan hier nog vol schietgrage rebellen en is het onmogelijk om ze te beklimmen, maar de stad zelf is al een belevenis op zich. Een modern Pompei. In ruil voor mijn PC kennis heb ik hier ook onderdak en vooral heerlijk eten gevonden bij een Italiaanse NGO.

Tot later
Groeten vanuit Noord Kivu (en ge moet De Standaard niet geloven, het is hier prachtig en heel wat meer ontzikkeld dan veel andere regio's in Congo)

Congostroom

2009-09-24T10:19:00.004+01:00

Het bootavontuur begon op 23 juli. Na een paar dagen uitgerust te hebben van Bas-Congo en geprofitteerd van wat belgische bieren ter ere van de nationale feestdag ging ik op zoek naar een geschikte boot om de trip van Kinshasa naar Kisangani aan te zetten. De eerste haven die ik binnenwandelde, daar had ik al onmiddelijk prijs. Ik dacht dat ik de ideale boot ahd gevonden. Ze waren bereid om een ruimte voor mij te voorzien die ik op slot kon doen, het vertrek was gepland voor 27 juli en anders 28 juli, het zou slechts 15 dagen duren tot in kisangani enz. Het leek te mooi om waar te zijn en dat was het dus ook natuurlijk. Vanaf 27 juli werd het vertrek telkens 2 dagen uitgesteld en uiteindelijk heb ik de haven in Kinshasa verlaten op 9 augustus. De belofte dat er voldoende plaats op het dek ging zijn om mijn hangmat op te hangen werd ook niet meer nagekomen natuurlijk. Tegen dat we eindelijk vertrokken waren, waren de 2 vlotten die door een duwboot werden voortgedreven zo overvol dat het zelfs praktisch onmogelijk was om je te verplaatsen maar dat hoort erbij op de Congostroom.

De euforie van het vertrek was van korte duur. Na een dag varen werden we gedropt op een eilandje midden in de congostroom want er was blijkbaar een probleem met de propeller van de duwboot. ipv 4 grote propellers was er slechts 1 kleine aanwezig. We hadden dus niet genoeg snelheid. Zoals gewoonlijk werd elke dag aangekondigt dat de volgende dag er een oplosing zou zijn. We hebben intotaal een week Robinson gespeeld op een onbewoond eiland alvorens de duwboot ons terug is komen oppikken. Zoals je op de foto kan zien is de boot nogal goed beladen en in dit geval zijn meer dan de helft van de passagiers al aan land.

Tot Mbandaka duurde het voor mij 25 dagen voor een trip die normaal 7 dagen in beslag neemt. Daar aangekomen heb ik dan ook beslist om van boot te switchen. Gelukkig heb ik daar een veel betere gevonden. Mbandaka zelf is trouwens een gezellig stadje bevolkt door fietstaxi's. Ik werd er geweldig ontvangen door een paar jonge expats en zij heben ervoor gezorgd dat ik terug de kracht had om verder dooor te reizen. Wat een pizza en een feestje met westerse muziek allemaal niet kan doen ;-)

Dit is dan de nieuwe duwboot die ik heb gevonden. k had geen 'kajuit' meer, maar gelukkig was ik niet de enigste 'mondele' op de boot. Er was een australische aanwezig die over land van Marokko was gekomen. Hierdoor was er altijd iemand om een oogje in het zeil te houden op de bagage. En het duurde niet lang alvorens we onze buren beter leerden kennen. Het nieuwe vlot was naar mijn kennis ook heel ruim en absoluut niet zo overladen als mijn vorige boot. Veel leuker en relaxter.

Als je je vanaf je boot wil verplaatsen, dan ben je aangewezen op de watertaxi's. De meeste fittnesfreaks hebben nog wel wat werk als ze de chauffeur ervan willen benaderen :-)

een stel gelukkige varkens op een kwekerij in de buurt van Mbandaka.

Lang verhaal kort: na 43 dagen ben ik uiteindelijk aangekomen in Kisangani. Hier ben ik Patrick en zijn vrouw tegengekomen die me wederom met open armen ontvangen hebben zoals je het enkel in afrika tegenkomt.

Het internet heeft hier zoveel kuren en de stroomverbinding ook dat ik het hierbij laat. Het heeft me een klein fortuin gekost om dit al online te krijgen en een volledige dag. Als ik een betere verbinding vind, dan krijg je meer info.

Van hieruit gaat het richting Beni en Mutwanga om de Rwenzori te beklimmen.

Tot een dezer.

Muzungu Jonas

de foto's van Bas-Congo

2009-07-27T17:07:00.002+01:00

Zoals beloofd, hieronder de foto's van Bas-Congo. Een heel kleine selectie, want het internet is hier lekker traag.

De kathedraal in Matadi. Je ziet ook direkt dat de asfaltwegen al zijn uitgevonden in Bas-Congo en dat het mogelijk is om je met een gewone wagen te verplaatsen. Er waren zelfs kraampjes met toeristische prullen naast de kathedraal. Nooit gezien in Congo.

De genietroepen van het leger tijdens de parade voor de congolese nationale feetdag in matadi. Let vooral op de betonmixer die ze meesleuren en die een groef heeft getrokken in het straat over de volledige lengte van de optocht.

De haven en de heuvels van matadi. Van veraf had het iets weg van zuid-europa. Allesinds een geweldige stad Matadi.

De INGA dam. Naar hun eigen zeggen de grootste ter wereld, moesten alle turbines werken, wat ze natuurlijk niet doen. Zeer groots en impressionant was het wel.

De eerste kerk van Congo die stond nog recht in Boma. Ze was volledig opgetrokken uit ijzer. Een prefap kerkje dat in Belgie gemaakt is en dan verscheept.

Waarschijnlijk een van de grootste projecten van het CTB in Congo. Ze zullen er daar hun top ingenieurs voor op hebben afgestuurd.

De speedboot die mij van Boma naar Banana bracht. ( Dank u RVM!!) Het was lekker relaxen op de congo-stroom tussen de Congolese en Angolese jungle.

De oceaan in Muanda. Zowat het meest westelijke punt van Congo dus van hieruit gaat hen enkel oostwaards.

De grootste en oudste boom van het WWF reservaat in Luki. volgens de lokale mensen zijn er magische krachten aan verbonden, maar daar heb ik nog niet veel van gemerkt. Misschien vraagt dat wat tijd zoals de meeste dingen in Congo.

Het groot seminarie van Muyiti. werkelijk een prachtig gebouw die de grootste bibliotheek huisvest die ik tot nu toe ben tegengekomen.

De watervallen van Zongo en tevens mijn laatste stopplaats in Bas-Congo. Hierna ging het terug naar Kinshasa om een boot te versieren naar Kisangani.

Van Muanda tot Kinshasa

2009-07-20T17:05:00.003+01:00

De laatste keer dat ik jullie berichtte was vanuit de luxe van een hotel in Muanda. Zowat het meest westelijke dorp de naam waardig in Congo RDC. Nu ben ik al terug in Kinshasa, maar de terugweg was zeer interessant!! Ik heb het telkens in kleine etappes gedaan om zoveel mogelijk te kunnen zien van Bas Congo.

Deze keer ben ik niet met de speedboot teruggekeerd vanuit Muanda naar Boma maar met de boot die het onderhoud van de boeien doet. Lekker relaxed, 4 uurtjes varen stroomopwaards. En onderweg werd ik getrakteerd op een portie verse vis die heerlijk gegrilled was. Wat een feest!

Eens in Boma heb ik al de interessante plekjes van de stad eens aangedaan:

- de Baobab waar Stanley overnacht zou hebben

- het eerste gouverneursgebouw van Congo

- een monument voor het eerste militaiure kamp

- het huis van Kasa-vubu

- de eerste auto's van Congo

- het hospitaal croix-rouge

- de school IBEM

- het eerste kerkje en de kathedraal

- het kerkhof van de pioniers

-....

Interessant en leuk om eens te zien. Het was ook prachtig weer wat het een leuke wandeling door de stad maakte.

Na Boma heb ik koers gezet naar het WWF natuurreservaat van Luki. Vanuit Boma was het een half uurtje rijden vanachter op een vrachtwagen en dan werd ik aan een zandweg gedropt. 7km wandelen naar het basecamp van het reservaat en het was verdomt heet toen. Maar op zich was die wandeling al wel mooi. Aangekomen heb ik eerst 2uur gewacht op de chef want doordat ik een verkeerd telefoonnummer had kon ik ze niet verwittigen van mijn komst. De eerste dag een korte rondleiding met wat uitleg over het doel van het natuurreservaat. Allemaal zeer interessant maar ik moest er vroeg in om klaar te zijn voor de volgende dag. Dan stond er namenlijk een stevige wandeling door het 'oerwoud' op het programma. 8uur gewandeld langs rijstvelden, cacaoplantages, koffiebonen, uitzonderlijke planten, maar vooral heel veel insecten en bomen. Met een machete ging mijn gids mij voor en dat was meer dan nodig om door de begroeiing te geraken. Na Luki heb ik terug koers gezet naar Matadi en mijn vrienden Noko en Kamba aldaar.

Na een paar dagen rust in matadi en een bezoekje aan de plekjes die ik nog niet ontdekt had, zette ik koers naar Kwuli Ngongo. Daar wachte een vriend van Noko mij op, een seminarist bij de naam Abé Daddy. Zeer vriendelijke mens die dankzij zijn connecties bij de suikerfabriek mij direkt eenbezoekje kon versieren. 5uur lang heb ik heel het proces van suikerriet tot geraffineerde suiker doorlopen met een ingenieur als persoonlijke gids. Kheb er veel bijgeleerd en het was impressionant. Moest ge ooit in de buurt zijn, is dat zeker de moeite! Van de suikerfabriek heb ik ook een wagen mogen lenen om naar een grot te gaan kijken. Een paar pinten voor de lokale dorpschef ik met een pirogue een tochtje gemaakt. Heel idillisch allemaal.

Van Kwuli Ngongo ging het naar Mbanza Ngungu om de beruchte grot met de blinde vissen ne keer te verkennen. Er zijn 2 grotten, eentje die gewoon imens groot is en naar het schijnt een gangenstelsen van ettelijke honderden kilometers heeft, en een andere die wat mooier van natuurpracht is en die dus de blinde vissen bevat. Het zou de enigste plaats ter wereld zijn met die soort vissen en herhaaldelijke pogingen om ze buiten de grot te kweken zijn mislukt. Eigenlijk valt er niet veel aan te zien aan die vissen, maar de grot was wel mooi. Moest je ooit moeten kiezen om een van de 3 grotten te bezoeken, dan vind ik die van Kwuli Ngongo het meest de moeite waard.

Na Mbanza Gungu naar Kisantu dat wereldberoemd is in Congo voor haar Botansche tuin. Op het hoogtepunt was het een van de belangrijkste tuinen ter wereld met, al naargelang de bron, 3000 à 5000 verschillende planten, bloemen, bomen, kruiden,... Jammer genoeg hebben de vele onrustige periodes in de congolese geschiedenis ervoor gezorgd dat al wat kon verwijdert worden, ook verwijdert is om te verpatsen. Het blijft een prachtig park dat stilaan terug beetje bij beetje wat van haar oude glorie terugwint. Leuk om eens door te wandelen. In Kisantu zelf valt er voor de rest niet zoveel te beleven. Er is naar het schijnt een kathedraal, maar die heb ik om een onbegrijpbare reden gemist. Wel heb ik een bezoekje gebracht aan het groot seminarie op zo'n 20km van het stadscentrum. Zeer mooi gebouw, dat zal je wel op de foto's zien die ik later wel eens post.

En dan kwam het laatste plekje dat ik wou zien in Bas-Congo, maar ook een van de meest indrukwekkende. De watervallen van Zongo. Van Kisantu ben ik gelift met vrachtwagens en gewone wagens tot een zandweg die nog 50km doorliep tot aan de watervallen. Gelukkig had ik het zo gepland dat het een zaterdag was ik het droogseizoen en ik gokte dat er wel mensen vanuit Kinshasa afzakten om het weekend aan de watervallen door tebrengen. En ik had gelijk. Na een dik uurtje wandelen kwamen er 2 wagens van de VN aan. Toffe mensen die mij niet alleen een lift aanboden, maar in ruil voor mijn reisverhalen ook uitnodigden op hun BBQ! Het werd een weekend vol lekkernijen die ik al lang niet meer ben tegengekomen. Waarvoor dank!! De watervallen zelf zijn ook heel spectaculair. Doordat er recht tegenover een helling licht, stijgt al de mist die van de waterval komt op en is het een gigantische natuurlijke douche. Prachtig!

Nu ben ik terug in Kinshasa sinds zondag-avond en ik ben bij Michael, mijne vaste gastheer, zowaar de eerste toeristen tegengekomen sinds september! Deze avond trek ik naar het feestje op de belgische ambassade (laten we hopen dat er duvel is ;-) ) en binnen een week ofzo stap ik op een boot of een vlot richting Kisangani.

Ik zal mijn best doen om een van de volgende dagen de foto's eens online te zwieren.

Het best ginder en geniet van de Belgische zomer!

Bas-congo deel 3

2009-07-06T11:11:00.001+01:00

Is er al iemand eens in angola geweest? Is het De moeite om ne keer de
grens over te steken?.

In muanda boodt die loods,meneer golf india (je kan niet anders dan
van die congolese namen houden), mij een kamer aan in een luxueus
hotel in plaats van een plekje op de grond in zijn eigen huis.
Waarvoor dank! Een bed,stromend water,electriciteit, een tv,... Een
feest! Muanda is de enigste stad van congo die aan de oceaan grenst.
Lekker idillisch. Vandaag een wandeling gemaakt langs een aantal
koloniale huizen en ruïnes en natuurlijk het strand. Morgen hopelijk
met een pirogue het mangrovebos bezoeken en dan met de speedboot terug
naar boma. Misschien zie ik zelfs wat zeekoeien onderweg,wie weet.

Je ziet, het was een opeenstapeling van de juiste man het op het
juiste moment. Eens ik terug in kinshasa ben zal ik wat foto's online
proberen te plaatsen.

Veel plezier ginder in het hoge noorden, en geniet er van dat het voor
een keer warmer is bij jullie dan hier. Het droogseizoen is hier
volop aan de gang wat maakt dat de meeste dagen grijs zijn en iets
frisser dan normaal.

Groeten vanuit het meest westelijke punt van congo,
mondele jonas

--
Een jaartje op zoek naar avontuur in Congo en omstreken.

http://hoeishetmetjonas.blogspot.com
http://commentvajonas.blogspot.com
http://blogs.kabaal.be/jonas

Bas-congo deel 2

2009-07-06T11:00:00.001+01:00

En wat nog een grotere verrassing bleek te zijn was dat een van zijn
collegas,noko,een hobbykok bleek te zijn. De eerste avond werd ik
verwelkomt met een stoofpotje van een groot uitgevallen knaagdier
(mongoose of iets gelijkaardig) en het gezelschap van een stel
geweldig gastvrije kerels. De volgende dagen bestonden uit een
bezoekje aan de bezienswaardigheden in matadi, al het papierwerk om de
waterkrachtcentrale van inga te bezoeken, de defile voor de congolese
nationale feestdag,elke avond genieten van de kookkunsten van noko en
uiteindelijk een bezoekje aan inga zelf. Moest je ooit in bas-congo
terecht komen,dan is inga zeker een bezoekje waard. Naar het schijnt
de grootste waterkrachtcentrale ter wereld en geweldig impressinonant!
Mijn broeders waar ik logeerde, want na een paar dagen samen geleefd
te hebben was ik de witte neger, gingen hun vrienden verderop in
bas-congo verwittigen dat ik op komst was.

Met een gedeelde taxi zette ik koers naar boma. Onderweg moesten we
een uurtje halt houden want er waren onderdelen voor inga op weg en
die namen heel de breedte van de straat in beslag. De straten in
bas-congo zijn trouwens van een ongeevenaarde kwaliteit in congo. In
boma werd ik opge wacht door mandela, een vriend van noko. Hij heeft
of een rondleiding door de stad gegeven en bij hem kon ik ook terecht
voor een slaapplaats. Super! Boma is een leuk stadje met oa de baobab
waar stanley overnacht you hebben, het eerste kerkje van congo, de
eerste auto's van congo, de begraafplaats van de pioniers,...

Gisteren heb ik dan alexander gecontacteerd, een 'piloot' en een
andere vriend van noko, die me aan gratis transport van boma naar
muanda kon helpen. Bleek dat piloot eigenlijk havenloods is en hij
beloofde mij een plaatsje in een 'kano rapide'. Was ik aangenaam
verrast dat die kano eigenlijk een luxueuze speedboot was die ze
gebruikten om de loodsen op de containerschepen af te zetten. Dus
100km relaxen in een speedboot tussen de congolese en angolese jungle
op de congorivier. Wordt vervolgd.

Bas-congo deel 1

2009-07-06T07:56:00.001+01:00

Ik ben nu een week op rondreis in bas-congo en ik vind het hier
fantastisch. Deels door al de bezienswaardigheden en deels omdat ik
steeds de juiste man op het juiste moment ben tegengekomen. Maar het
begon allemaal in kinshasa.

Ik had via via een telefoonnummer gekregen van iemand die een
busmaatschappij heeft tussen kinshasa en matadi en die ook een
computerwinkel in gombe bezit. Lekker handig, want dan kon ik te voet
op zoek naar een ticket en moest ik mij niet in de taxibusjes wringen
naar milete (de wijk van kinshasa waar de meeste bussen naar matadi
vertrekken). Dus ik bel bill (in het echt billabi) en hij ging de
volgende dag een ticket naar zijn winkel meenemen. Ik daar naartoe en
het bleek een geweldig sympathieke man te zijn die 20jaar in huit
heeft gewoond. Na wat gekeuveld te hebben bood hij mij zelfs een
slaapplaats aan in zijn huis in matadi.

Dus vorige zondag ben ik veel te vroeg opgestaan om de bus te pakken
richting bas-congo. Naar goede afrikaanse traditie vertrok die met 2u
vertraging,maar dat ben ik ondertussen al gewoon. De busrit die
normaal 3a4u in beslag moest nemen is ook uitgelopen tot 7u wegens
wat verkeer onderzei en een platte band maar ook daar niks abnormaal.
Jammer genoeg was de bus vooral bezet door congolese mamas en die
kunnen kakelen zoals een hoop kippen in een kippenkwekerij. Maar het
ergste is dat heel de bus op stelten wordt gezet telkens er een klein
landbouwersdorpje wordt gepasseerd. Want dan moeten ze via de vensters
zo snel mogelijk hun boodschappen doen met als gevolg dat er al snel
geen plaats meer is om je benen kwijt te geraken. Maar ook dat is
niets nieuws onder de zon.

Eens ik in matadi was aangekomen was ik aangenaam verrast door de
collegas van bill. Ik had niet enkel een slaapplaats in zijn huis maar
zowaar een eigen kamer met een dubbel bed en muskietennet,stromend
water en elektriciteit. Allemaal luxe die ik al lang niet meer was
tegengekomen,zeker niet allemaal te samen. En wat nog een grotere
verrassing bleek te zijn was... Wordt vervolgd

Gefaald :(

2009-06-25T12:59:00.011+01:00

Ik ben nu bijna een week in Kinshasa dus hoog tijd om even te laten weten hoe ik hier ben geraakt. Jammer genoeg ben ik hier niet geraakt zoals gepland, maar dat lees je hieronder wel.

Na 2 weken in Mbujimayi wat onderhouds en reparatielessen te nemen was ik eindelijk klaar om te vertrekken. Veel te vroeg maar klaar voor de weg die ging komen of dat dacht ik toch. Beladen met reserveonderdelen, benzine, water en mijn normale bagage. Een beetje aanpassen maar na een paar kilometer was ik er al aan gewend. Een dikke 200km zand wreten en een prachtig landschap lagen voor mij.

Na 8 kilometer kom je dan de grenspost in Mbuimayi tegen. De man van DGM vroeg me eens geod uit, was geinteresseerd in mijn papieren maar voor hem was alles in orde. Hij bood me zelfs een thee aan, en dat kon ik niet weigeren natuurlijk. Na 20 minuten met hem gebabbeld te hebben zach ik ineens dat er houtskool werd aangerukt. De korte theepauze zou dus nog even duren, maar geen nood, ik had tijd genoeg. Ik was immers om 7u vertrokken voor een rit die in ideale omstandigheden 6 a 7u zou duren. Beetje relaxen alvorens door te zetten.

Dit beeld werd algauw een vertrouwd gezicht. Het begon allemaal na 20 kilometer. Het probleem met het droogseizoen is dat grote stukken van de weg zijn omgetoverd tot los zand dat verdacht veel weg heeft van een strand. Met 4 wielen vormt dit geen probleem, het levert zelfs een comfortabele rit op, maar als je op 2 wielen bent, dan is dat een beetje anders. In los zand moet je snel genoeg rijden, de gas erin houden en je niets aantrekken van wat je voorwiel doet. Onbeladen begin ik al redelijjk bedreven in te geraken na 7 maanden rond te toeren in Mbujimayi maar met al mijn bagage was er een extra moeilijkheid. Door al het extra gewicht kon ik mijn moto niet meer corrigeren met mijn lichaam vanaf hij een bepaalde hellingshoek overschreed. Met los zand is dat niet te vermijden en dus was ik veroordeeld om te rijden zoals een kind dat net leert te fietsen met mijn voeten aan de grond, meelopend met mijn moto.

Na een 20 tal kilometer liep het dan de eerste keer fout. Een plotse en onverwachte strook van los zand bracht mij te val. Je valt lekker zacht, dat is niet het probleem. Maar ramp o ramp, ik brak mijn ontkoppelingshendel en ik had geen reserve gevonden in Mbujimayi. Gelukkig was daar de magische powertape en met wat ingenieuze omwentelinge, was ik klaar om voort te zetten. 30 kilometer verder ben ik dan de eerste mecanicien tegengekomen en gelukkig voor mij had hij dezelfde moto. Hij was zelfs voor een zacht prijsje bereid zijn eigen ontkoppelingshendel op te geven. Super!! Daar heb ik ook vastgesteld dat mijn bagagerek het gewicht toch niet zo goed kon verdragen, dus heb ik wat uitgedeeld en de rest van mijn bagage meer naar voren gebracht.

Na een eerste lekke band te hebben gehad kwam ik een stel agenten tegen die waren gestrand zonder benzine. Onder bedreiging van hun kalsjnikovs eisten ze een biddon benzine op. Omdat dit voor mij ook een zeer kostbaar goedje was, ben ik er na een beetje bedelen vanafgekomen met anderhalve liter. Ze waren toch niet zo slecht.

De eerste dag kwam op zijn einde en ik had enkel 65km afgelegd. De zon begon onder te gaan dus werd het tijd om een slaapplaats te zoeken. Je probeert dan de dorpschef te vinden en hem vraag je dan toelating om in zijn dorp te overnachten. In het eerste dorp had ik al prijs. Hij had geen plaats in zijn hut, maar dat was niet erg, want voor zulke gevallen heb ik mijn hangmat meegenomen. Niet enkel mocht ik overnachten in zijn dorp, ik kreeg ook een bord foufou en een blik sardientjes voorgeschoteld. Wat een feest!!

Onder het maanlicht werd er dan wat weggefilosofeerd met de dorpsouderen alvorens ik mijn hangmat in kroop. Tijdens de nacht werd ik opeens gewekt door iets dat op het dak van mijn hangmat was gevallen. Ik stak mijn pillicht aan en daar was de schaduw van een slang. lang kon die haar evenwicht niet behouden en ze viel op de grond. Gelukkig is mijn hangmùat voorzien voor tropische regios en de diertjes die daarbij horen. Een meter boven hing ik dan ook redelijk veilig van wat volgens mij een soort wurgslang moest geweest zijn.

bij het krieken van de dag heb ik dan de dorpschef bedankt voor zijn gastvrijheid met wat zeep, suiker en zout en begon ik aan de trip naar kananga. Een half uur later liet mijn moto het afweten. De bougie vervangen en ik kon de weg voort zetten. Lang heeft dat niet geduurd want na slechts 15km te hebben gereden, weigerde hij weer dienst. Deze keer kon ik niet direkt zelf het probleem opsporen dus kon ik op zoek gaan naar iemand met meer kennis ter zake. Bleek dat mijn bobbijn het had begegeven, maar een beetje briccoleren kon dat wel oplossen. 4u later kon ik dan mijn weg voort zetten. Weer een kapotte band en een gebroken ketting maar toch nog 25km er kunnen aan toevoegen. Deze keer was ik beland in Mukamba en mijn moto had het weer opgegeven. 4 uur sleutelen en de carburators uitkuisen bleek dat ze mij in Mbujimayi benzine met water hadden verpatst. Tegen dat mijn moto terug in beweging kwam, was de zon al onder en ben ik weer bij de dorpschef terechtgekomen. Ook nu mocht ik zonder probleem blijven overnachten. Ik kreeg zelfs een plaats in zijn eigen salon toegewezen.

Dag 3 bracht niet veel nieuws. Elk politiepost wou een centje alvorens ik mocht passeren ik heb mijn versnellingsdoos kapotgereden en de obligate platte band was er weer. Wederom bestond de dag uit slechts 2u echt rijden en 8u sleutelen aan mijne moto. savonds was ik dus nog altijd niet aangekomen in kananga. Ik was wel al 150km van Mbujimayi verwijdert, dat was toch ook al iets. Terug mogen genieten van de gastvrijheid van de congolezen onderweg.

Deze kerel, Sherrif, was dezelfde dag als ik te voet vertrokken in Mbujimayi. Omdat ik zoveel mechanische pech heb gehad, waren we telkens savonds op dezelfde plaats toegekomen. Hij heeft me ook vaak bijgestaan bij het sleutelen, ik dacht dat ik aan hem een vriend had gevonden, maar dat zou anders blijken.

Dag 4 begon goed, maar na 20 minuten gaf mijn moto weer de geest. Een uurtje later kwam Sherrif toe en we beslisten dat hij mij ging voort helpen, maar dat we dan mijn bagage anders gingen arrangeren zodat we met 2 op de moto konden zitten. een uurtje sleutelen en hij beweerde dat de bougie er aan was voor de moeite. Dat zou dan al de 4e bougie zijn op slechts 150km en meer reserve bougies had ik niet. Ik liet dus mijn moto bij hem en begon te voet op zoek te gaan naar een bougie. Na 3 en een half uur was ik terug bij Sherrif toegekomen, maar jammer genoeg was de bougie niet de oplossing. het moest iets anders zijn, maar we konden het maar niet vinden. De dichtsbijzijnde mechaniekers waren ook nog minstens 20km verder en onderdelen waren enkel in Kananga te verkrijgen en dat was nog 50km.

En dan kwam de redding. vanuit het niets was daar ineens een pick-up truck van de Office des routes. Zij waren verbaasd een vreemdeling te zien op dit stuk van de weg en waren dan ook geinteresseerd wat mijn beweegredenen waren. Een van de passagiers was de directeur van kasai van de office des routes. hij had medelijden met mij en bood me een rit naar kananga aan in zijn wagen. na nog een beetje meer met hem gebabbeld te hebben, was hij zelfs bereid om zijn lading achter te laten en mijn moto te transporteren in de laadbak. Helden bestaan nog in de wereld!!

De directeur, Raoul, bood mij een plaats aan bij de nieuw-apostelen. het was een diepgelovige mens die dacht dat hij gezonden was door God om mij tegen te komen op de weg. Wat hij dacht, was niet belangrijk, ik kan hem enkel maar dankbaar zijn voor wat hij gedaan heeft. Hij boodt me zezelfs een maaltijd aan voor elke aanvond dat ik in Kananga ging verblijven. Super! We waren het er ook over eens dat Sherrif een geweldige kerel was en hij beloofde mij om hem een job aan te bieden. het waren zulke mannen dat hij zocht zei hij.

ik ben dus niet in kananga toegekomen met de moto maar met een pcik-up truck. Vele technische problemen hebben er ook voor gezorgd dat het geen rit van 6a7u was, maar 4 dagen en had ik Raoul niet tegengekomen, dan waren er zeker nog dagen bijgekomen. 160km op de wegen in Kasai hebben mijn geleifde Tonda ook niet onberoerd gelaten:

- gebroken ketting

- 3 lekke banden

- 4 kapotte bougies

- ontkoppelingshendel gesneuveld

- bobbijn naar de vaantjes

- vele kleine electronische pannes

- versnellingsbak kapot

- ....

De eerste dag in Kananga heb ik dan samen met een lokale mechanieker mijn moto terug in orde gebracht. na hem nogmaals helemaal uit elkaar te halen heb ik ook gemerkt dat er meer en meer vijzen het aan het begeven waren en dat zelfs het kader tekenen van scheeftrekkerij vertoonde. Mijn Tonda was ook zeer snel aan het oververhitten dus kon ik slechts een half uur rijden alvorens ik hem anderhalf uur rust moest geven om de motor af te laten koelen. Als ik wou voortzetten met de moto , dan zou het tegen een zeer traag tempo zijn met een grote kans op oververhitting. Komt daarbij dat er tussen Kananga en Tshikapa (250km) en tussen Tshikapa en Kikwit (450km) geen onderdelen te vinden zijn en een panne betekent dat je kan gaan wandelen want er is absoluut niet veel verkeer. Om je een idee te geven, het stuk tussen Mbujimayi en Kananga is veel drukker en op 4 dagen ben ik 3 motards tegengekomen en 1 vrachtwagen die langs de kant van de weg in pan stond. Bij een panne liften naar de dichtsbijzijnde stad zit er dus niet in.

Raoul waarschuwde mij ook dat het stuk naar Tshikapa niet zonder risico was. Er waren meldingen van bendes en als motard ben je een gemakkelijk doelwit. De ratio heeft de bovenhand gekregen en met spijt in het hart heb ik mijn plan om over land naar kinshasa te reizen moeten afblazen. Veiligheidsoverwegingen, tijd, geldgebrek om mijn moto gaande te houden, ... maakten dat het een dwaas idee was. Het was echter leuk om het stukje tot n kananga te rijden en ik heb er zeker geen spijt van.

Ik ben dan zo snel mogelijk op zoek gegaan naar een koper voor mijn moto en de reserveonderdelen die ik nog had. zaterdagochtend heb ik die gevonden. 20minuten na de verkoop stond ik op de luchthaven en daar kwam nog een verrassing. Ineens stod daar Sherrif, de man die mij onderweg af en toe geholpen heeft en waarvan ik dacht dat het een vriend geworden was. Hij zei dat ik hem nog moest betalen voor bewezen diensten. Een beetje vreemd want ik heb nooit achter zijn diensten gevraagd en ik heb hem bedankt met etenswaren, kleren, geld voor eten onderweg, een rit in de wagen van Raoul voor de laatste 50km en nog wat spullen die ik kon missen. Omdat het een vriend was, was ik wel bereid om de onkosten die hij had gemaakt om tot op de luchthaven te geraken te vergoeden, maar meer zat er niet in. Hij smeekte nog, maar ik heb hem afgewimpeld.

Tijdens het inchecken van mijn bagage kwam de politiecommisaris van de luchthaven naar mij. Hij beval me hem te volgen naar zijn bureau want er was een onderzoek lopende tegen mij. Die vermeende vriend Sherrif was me gaan aangeven op het politiebureel. Zonder enig bewijs en totaal uit de lucht gegrepen beweerde hij dat ik hem nog 50 dollar moest. Daarbovenop vroeg de politiecommisaris ook nog eens 50dollar voor het onderzoek. Allemaal op een volledig slecht gelegen moment want 20min later ging mijn vliegtuig opstijgen en ik moest nog langs de migratiedienst passeren. Die tijdsdruk hebben ze natuurlijk mooi kunnen uitbuiten en na wat discussie mocht ik uiteindelijk 20dollar armer het pand verlaten. Als ik geen vliegtuig te halen had, dan had ik er zeker voor kunnen zorgen om niets te betalen maar nu had ik de keuze tussen 20 dollar chantagegeld of 190dollar van een vlucht.

Soms begrijp ik die congolezen toch niet hoor. Die Sherrif had dankzij mij een mooi jobke gekregen bij de office des routes en zijn toekomst was verzekerd als persoonlijke vriend van de directeur maar nu koos hij voor 5 dollar winst op de dag dat ik een vlucht nam. Die job kan hij natuurlijk op zijn buik schrijven en hij kan vrees ik ook tis eender welke job bij een overheidsdienst in Kasai (oost en west) ook maar vergeten want Raoul had zijn actie ook niet geapprecieerd.

De vlucht naar Kinshasa is zonder problemen verlopen. De airhostessen hadden wel moeite om de maaltijd te bedienen en af te ruimen binnen de tijd wat ervoor zorgde dat ze tijdens de landing nog vollop bezig waren en de piloten werden tijdens de vlucht doodleuk op een pintje bedient. Maar dat verbaasd me allemaal al niet meer in Congo. Vanop de luchthaven heb ik een lift gekregen van een italiaanse bisschop die op bezoek was in Congo, tof!

Kinshasa is nog niet verandert sinds de vorige keer dat ik hier was Het is leuk om alle vrienden terug te zien en het blijft een paradijs van etenswaren die ik in het binnenland niet kan vinden. Ik kon weer genieten van de gastvrijheid van Michael en om hem te bedanken heb ik naar aloude traditie zijn apartement nog eens onder water gezet. Die verdomde kraan van het wasmachien weer. Morgen neem ik de bus naar Matadi. Daar verblijf ik in het huis van de eigenaar van de busmaatschappij, geweldig fijne mens die 20 jaar in Huit heeft gewoond. Matadi word de uitvalsbasis om Bas-Congo te bezoeken. en binnen een 10tal dagen sta ik dan terug in Kinshasa om zo snel mogelijk een boot te nemen naar Kisangani.

Salodder

Jonas

terug in Mbujimayi

2009-06-03T23:01:00.010+01:00

De laatste keer dat ik jullie schreef zat ik nog met een trui aan in Lubumbashi. Nu ben ik weer onder de zon van Mbujimayi en ik was snel gewoon aan een temperatuur van 37 graden. Maar ik loop vooruit op de feiten. Om ook eens een andere stad dan Lubumbashi te zien ben ik samen met Gustave zijn vrienden in Kolwezi gaan bezoeken. Een andere 'grootstad' in Katanga. Zoals zovele steden hier in Congo hebben ze meer het uitzicht van een dorp in Europa maar hun inwonersaantal leunt sterk aan bij de grote steden en loopt gemakkkelijk in de miljoenen. Om in Kolwezi te geraken vanuit Lubumbashi neem je een van de chicken-bussen (zo genoemd omdat er altijd wel iemand zijn pluimvee mee de bus op pakt). Lekker op elkaar gepakt ben je goed voor een rit van 5 uur over eerst een asfaltweg die mij verbaasde door de relatief goede staat en daarna een zandweg die de bus doet vullen met een irritante stofwolk. Voor de veiligheid zorgen een aantal zwaar bewapende agenten (of ze kogels hebben is een andere zaak) die genoodzaakt zijn om de hele rit recht te blijven staan.

Om mijn verhaal wat op te vrolijken zal ik het doen aan de hand van enkele foto's:

Dit beeld typeert voor mij Congo.Het is het zwembad van de club voor het sjiek volk van Kolwezi. Ooit moet het hier prachtig vertoeven geweest zijn, maar nu is het vergane glorie. Niet enkel het zwembad is al jaren niet meer in gebruik, maar ook de sporttereinnen liggen er verwaarloosd bij. Het paradijs brokkelt stilaan af en er is niemand die zich om onderhoud of behoud bekommert.

Een alledaags beeld in de dorpen en steden in Belgie maar hier in Congo was het de eerste speeltuin die ik ben tegengekomen. Enhet leek er op dat de meeste toestellen nog konden gebruikt worden voor de functie dat ze oorspronkelijk bedoeld waren.
Een van de hoofdwegen in Kolwezi met middenberm en al. Die dient niet om het verkeer te scheiden maar meer als rustplaats voor overstekende voetgangers.
Ook al is Kolwezi beter ontwikkeld als stad dan Mbujimayi, het beeld bij valavond verschilt nauwelijks. De stofwolken die door het droogseizoen oprijzen doen iedereen improviseren voor stofmaskers.
Congo zoals ik het gewoon ben. Zelfs de ochtendzon brand en de straat is de vuilbak.

Dit was het beeld van afrika dat ik had voor ik hier voet aan grond had gezet.

Overdag zijn broer en zus goed voor een lekkere portie ruzie, maar 's avonds is alles vergeten.

Eden die zijn dagelijks bad dik tegen zijn goesting neemt.

In een beenhouwer in Lubumbashi was ik gefascineerd door de prijskaartjes. Voor velen uit mijn regio zeker geen onbekende naam ;-)

Na 3 weken geweldig gastvrij ontvangen te zijn was het afscheid aangebroken.

Dit is de eerste trein die na bijna 4 maanden staking het binnenland voorziet van reizigers. Van Lubumbashi tot in Kamina was de spoorweg voorzien van electriciteit, nadien werden we voortgetrokken door een diesel locomotief.

Het landschap in Katanga wordt vaak 'verstoord' door mijnsites. Het is dan ook een regio die geweldig rijk is aan de verschillende waardevolle ertsen.

Bij gebrek aan gordijnen in mijn compartiment werd ik elke ochten gewekt door de opkomende zon. Maar als ze zich aanbied met een prachtig landschap, dan heb ik er niets op tegen natuurlijk!

Elk station, klein of groot, dat we onderweg tegenkwamen werd als stopplaats aangedaan. Zoals het er op deze foto bij ligt, zie je het slechts voor 5 minuten. Daarna stroomt heel het perron vol mensen die alle mogelijke etenswaren aan de man proberen te brengen en vele mensen die op zoek zijn naar suiker en zout. Na 4 maanden staking zijn de meeste dorpen en steden onderweg door hun voorraad heen.

Afscheid van de locomotief op electriciteit in Kamina. Het is trouwens niet de locomotief die ons getrokken heeft vanuit Lubumbashi, die was namelijk niet sterk genoeg. De vervanglocomotief heeft op een bepaald moment de connectie de electriciteitsvoorziening verloren en de 3e had na een halve dag een of ander technisch probleem. Het was dus al de 4e locomotief sinds Lubumbashi. Al die vertragingen stoorden mij niet, want er waren genoeg interessante mensen op de trein om een gesprek mee te voeren: 5 voudig nationaal bokskampioen op pensioen, een zoon van mobutu, een kolonel van nkunda, een ex-kok van de franse ambassadeur, priesters, een van de maitresses van de oude kabilla, soldaten die in het oosten tegen rebellen hebben gevochten, politieke vluchtelingen, een diamantsmokkelaar, wapenhandelaar,en dan nog hopen mensen met een interessant verhaal. Als ik er genoeg van had, dan kon ik me terugtrekken met een goed boek, een jazztrompetist als buur en een prachtig landschap om bij weg te dromen.

Omdat de meeste plaatsen die door de spoorlijn doorkruist worden onbereikbaar zijn voor zwaar materieel, kom je vaak gekantelde wagons tegen onderweg.

Maitre de cuisine Adolf die er alles aan deed om mijn reis zo aangenaam mogelijk te maken. Als je de keuken achter hem ziet, dan is het een wonder welke wonderlijke gerechten hij daaruit kon toveren. Voor hem was het ook een verademing om eens iets anders dan foufou en pondu te bereiden. Iedereen kontent, zo hoort het nietwaar? Zijn volledige naam is Adolf Etheleir, omdat ze bij zijn geboorte Hitler fout hadden geschreven. Die naam had zijn vader hem gegeven om de duitse man waarvoor hij werkte te eren.

De zelfverklaarde sommelier van de keukenploeg. Zijn wijnkelder bestond uit cola, fanta, simba en tembo. Maar hij serveerde ze wel telkens met de glimlach. Zijn bijnaam onder zijn collega's was 'tchik-tchik' wat staat voor de geslachtsdaad. Heel de dag door kon hij het erover hebben dat het toch weeral zo lang geleden was (zeker 2 dagen) met de nodige gebaren. Hij zorgde zo niet alleen voor de dranken, maar ook voor de leut. Als we ergens gestrand waren vloog de tijd voorbij als je in zijn buurt was.

Alvorens je je hoofd uit het venster stak moest je zeker zijn dat er geen planten aankwamen want zoals je kan zien hebben 4 maanden staking de begroeiing to vlak bij de sporen gebracht.

Gewoon een sfeerbeeld.

En nog een.

De locomotief die bezaaid was met extra passagiers.

Voor de eerste keer in mijn leven ontspoort. Omstreeks half 5 's ochtends werden we gewekt door een hels kabaal en de wagons die aan het slingeren gingen, maar gelukkig kwamen we tot stilstand zonder veel erg. Heel mijn wagon verplaatste zich naar het voorste deel van de trein om zo snel mogelijk in Mwenaditu te geraken, maar ik verkoos om te genieten van mijn bed en de ochtend af te wachten. Zo kon ik ook eens zien hoe ze een trein terug op de sporen krijgen. Minder spectaculair dan ik had gedacht, want je kan blijkbaar een trein opkrikken. Maar het dorpjes waar we gestrand waren was zeer gastvrij en de restaurant-wagon was ook ontspoort. Geen probleem dus. Tegen de namiddag waren we terug onderweg voor de laatste 20km.
Sinds Kamina was ik niet meer de enigste buitenlander op de trein. Roland had de trein vervoegd. Hij is een vredespelgrim die al 6 jaar onderweg is om handtekeningen voor zijn vredespetitie te verzamelen. Hij heeft nog 4 jaar te gaan. (voor zij die meer willen weten: www.petitionmondialepourlapaix.org). Op deze foto is hij geflankeerd door Adolf die voor mijn afscheid '500' had laten aanrukken. De lokale likeur op basis van mais en maniok.

Alhoewel de treinreis veel langer heeft geduurd dan gepland heb ik er ontzettend van genoten en ik zou ze zo opnieuw doen. Heel de crew heeft telkens hun uiterste best gedaan om het de passagiers zo aangenaam mogelijk te maken waarvoor mijn oprechte dank!

Toen ik in Mwenaditu was aangekomen was ik snel onderschept door de lokale DGM (migratiedienst). Zij hebben me zeer correct behandeld en hebben gewoon hun job gedaan, maar dan moest hun chef (die al op een terras zat te pintelieren) mij toch nog eens persoonlijk zien. Hop naar dat terras dus waar ik beladen werd onder een spervuur aan vragen, maar dat werd onderbroken door majoor Delphin. Een majoor die lang in Mbujimayi gestationeerd was en die mij van daar kende. Zijn hartelijke begroeting legde de chef van de DGM onmiddelijk het zwijgen op :-D En wat meer was, die majoor bood mij ook een kamer aan in het sjiekste hotel van de stad. En het was nog niet gedaan want hij stelde mij voor aan de kolonel van de militaire politie die op doorreis was naar Mbujimayi. Deze laatse bood mij een plaats aan in zijn wagen zodat ik in alle comfort naar mijn thuishaven kon terugkeren. Zijn aanwezigheid zorgde er ook voor dat ik onderweg begroet werd door elke mogelijke militair of agent ipv dat ze probeerden hun salaris bij mij te vinden.

Ik ben dus nu terug in Mbujimayi en blijf hier ongeveer een week alvorens mijn reis met de moto voort te zetten. Er moeten nog een paar aanpassingen aan mijn moto gebeuren, morgen zet ik ook mijn reparatielessen voort bij mijn mechaniciens hier en dan nog een afscheidstournee bij al mijn vrienden hier in de stad.

De trein gaat vertrekken!

2009-05-26T15:51:00.002+01:00

Na 3 weken te wachten in Lubumbashi en een weekendje Kolwezi t gaan verkennen heb ik eindelijk zicht om de stad te verlaten en dan nog wel met het gehoopte transportmiddel: de trein!! Vandaag heb ik mijn ticket bemachtigd en morgen zou hem vertrekken. En het is ni zomaar een ticketje, maar een ticket '1ste klasse de luxe'. Niet zozeer voor het comfort maar eerder voor de veiligheid van mijn bagage. ;-)

Morgen dus de trein op en donderdag-avond ebn ik dan in Mwenaditu. Van daaruit moet het gemakkelijk zijn om transport te versieren naar Mbujimayi en dan ben ik terug in mijn Congolese thuis. Daar kan ik direkt beginnen aan de voorbereidingen om met de moto naar Kinshasa te rijden. Lang kan dat niet duren.

Tchouke tchouke tuut tuut
Jonas

Nog altijd in Lubumbashi, maar met foto's

2009-05-19T13:55:00.006+01:00

Ik zit nog altijd in Lubumbashi, en nog altijd aan het wachten op een trein. Geduld is een mooie deugd hier in Congo, als je dat niet hebt, dan kan je beter niet te lang hier rondhangen. De staking zit er al meer dan 2 weken op maar dat betekent niet dat alles nu terug in orde is. Het heft een beetje zijn tijd nodig. Elke week zeggen ze dat ze maandag ochtend het programma gaan aankondigen. Dus staat jonas elke maandag om 7u30 aan het station samen met een paar honderd Congolezen te wachten op een beetje informatie. Tegen 11u komt er meestal dan iemand van SNCC (de Congolese spoorwegmaatschappij) langs om te zeggen dat er nog niets geweten is en dat er misschien woensdag of vrijdag het programma wordt uitgehangen. Daarom heb ik hier het onofficiële consulaat (ze zijn immers allemaal ‘gesloten’ sinds de uitspraken van De Gught) gecontacteerd of zij niet aan betrouwbare informatie kunnen geraken ivm een trein naar Mwenaditu. Want iedereen die ik van SNCC zelf aanspreek is telkens de chef van de ticketverkoop en die zegt dat als ik hem het geld geef, alles in orde komt. Jaja, ik ben al lang genoeg hier om daar niet voor te vallen ;-). Maar blijkbaar is de nieuwe grote baas van SNCC een Belg en die zei me gisteren via het consulaat dat er vrijdag een trein is. Vandaag echter een telefoontje dat vrijdag toch een beetje voorbarig was en dat het normaal volgende week woensdag zal zijn. Laten we hopen.

Dus zit ik nogmaals een extra weekje hier in de stad, maar het is zowat de leukste plaatst die ik tot hiertoe in Congo ben tegengekomen, dus zo erg is dat nu ook weer niet. Tijd heb ik met hopen en ik word hier overal geweldig ontvangen. Het geeft me ook de tijd om eens een iets langere blog te schrijven met een paar foto’s erbij. Want zonder foto’s is het toch maar tekst alleen.

Vooruit, hier gaan we dan:

Om hier in Lubumbashi te geraken heb ik een vlucht genomen van Mbujimayi –Kananga-Kinshasa en een week later Kinshasa-Kananga-Kamina-Kolwezi-Lubumbashi. Vanaf Kamina was het met een helikopter en dat is altijd leuk omdat je dan een stuk lager vliegt. En het landschap hier in Congo is prachtig zoals je op de foto’s kan zien!!

Dit is het huis van Gustave en zijn familie waar ik nu al 2 weken logeer. Naar Congolese normen is het een mooie woonst en ik ben zeer blij dat ik hier al zo lang met open armen ben ontvangen. Groot is het niet, maar dat hoeft ook niet want het leven speelt zich toch buiten af. Het bestaat uit 3 kamers: een eetkamer met een TV, een bergruimte die ze keuken noemen en een slaapkamer die net groot genoeg is voor een 2persoonsmatras. Die slaapkamer delen Gustave en Wivin met de 2 kinderen. En ik heb een plaatsje op de grond in de eetkamer gekregen. Maar als scouts ben ik het gewoon om op een matje te slapen, dus dat is meer dan voldoende! Het leukste is echter de douche, een hokje naast het huis. Zeer fijn om ‘sochtends wakker te worden met een douche in open lucht, de Afrikaanse ochtendzon op je gezicht en het geritsel van wat palmbomen. Wat heeft een mens nog meer nodig om de dag goed te beginnen? Een Congolees zal hierop antwoorden dat een dag enkel kan beginnen met op zijn minst een bol foufou. En dat is wat Wivin aan het bereiden is in de ‘keuken’ op de 2e foto. Sinds ik hier te gast ben heb ik al elke ochtend en avond de ‘boule national’ voorgeschoteld gekregen en met veel smaak naar binnengespeeld. Vaak vergezeld van wat bladgroenten en gedroogde en gezouten vis. Ik heb hier zeker en vast niet te klagen en ik ben dan ook zeer dankbaar voor mijn ontvangst hier!!

Wat is een perceel in Congo zonder kindjes? Hier zijn Eden (nog voor enkele maanden de jongste van Gustave) en zijn speelmakker Kevin.

Noot aan Yannick: Doordat Ange en Eden nu speelmakkers hebben wenen ze nog amper. Wat een feest!! Als ik niet oppas, dan slaap ik aan een stuk door tot 10u ;-).

Speciaal voor de anciens van Mbujimayi een profielfoto van Wivin waarop het niet meer te ontkennen valt dat Ange en Eden er binnenkort een broertje of zusje bij krijgen.

Met wat vul ik mijn dagen hier in Lubumbashi? Een beetje rondkuieren door de stad op zoek naar pareltjes uit het koloniale tijdperk, samen met Gustave wat vrienden van hem bezoeken, … Maar ik heb me ook al vaak bezig gehouden met de verhuis van de ‘discotheek’ van Gustave. In tegenstelling tot in de rest van de wereld is in Congo een discotheek geen danstempel maar een winkel waar ze K7 (lees op zijn Frans) en video’s aan de man brengen. Uren heb ik al gespendeerd aan het in dozen steken van cassettes en ze daarna er weer uithalen om ze op de nieuwe locatie uit te stallen. Dat is het minste wat ik kan doen voor zoveel gastvrijheid van Gustave.

Eens een scouts, altijd een scouts. Daarom probeer ik ook altijd de lokale scouts te contacteren als ik ergens in Congo arriveer. Afgelopen zondag was er een groots stadspel met posten zoals het hoort. De Vlaamse welpen en jongverkenners kunnen nog iets leren van de discipline die er hier heerst, amai. Maar het was wel leuk om ze bezig te zien. De provinciale chefs waren ook zeer geïnteresseerd naar hoe het scoutisme in België beleefd werd en omgekeerd. Al een paar leuke avonden met hun gehad.

Na de scouts ben ik samen met wat vrienden van Gustave naar de lokale Derby geweest. De 2 grootste ploegen van Lubumbashi speelden tegen elkaar. Het stadion zat afgeladen vol met een zingende en dansende menigte. Het publiek van KV Mechelen is er niks tegen (sorry kakkers ;-)). Ook grappig hoeveel show er verkocht wordt op het terrein om het publiek te plezieren. Het moet niet efficiënt zijn, als het er maar cool uitziet is het ook al goed. Het was al lang mijn bedoeling om een voetbalfeest hier in Congo bij te wonen en ik denk dat ik er een van de betere wedstrijden heb uitgekozen.

Gisteren zijn we dan de manege van Lubumbashi gaan bezoeken. Er moeten hier genoeg mensen met wat geld zitten want er stonden meer dan 50 paarden op stal. Vooral paarden in topconditie om aan jumping te doen. Het contrast met de levenswijze van de meeste Congolezen en de luxe die de paarden te beurt viel was wel opmerkelijk. Ook leuk om te zien was hoeveel schrik een paard Gustave kon aanjagen. Hij had namelijk eens gehoord dat er een paard de arm van iemand hand afgerukt dus durfde hij niet dichter dan 2m van een paard op stal te komen. Zelfs de pony’s konden hem niet echt bekoren. Maar we hebben wel kunnen lachen.

Heel het stadscentrum is bezaaid met ruim bemeten asfaltwegen. Ik doe Lubumbashi onrecht aan met deze foto want de meeste zijn in veel betere stad. Wat een verschil met Mbujimayi of Kinshasa. Het is ook leuk om zomaar wat door de straten te dwalen op zoek naar oude huizen waarvan de architectuur vaak prachtig is.

Het gerechtsgebouw staat er ook nog altijd trots bij.

Eens je buiten het stadscentrum bent kan je niet om Gecamines heen. De heuvel die je ziet was ooit een afvalberg van de koperontginning maar nu is men heel de berg aan het recycleren om er al de andere waardevolle mineralen ook uit te halen.

Een prachtig hospitaal dat dateert van de jaren 50. Het zou het 2e grootste van heel Congo zijn en het is in veel betere staat dan om het even welk hospitaal in Mbujimayi. Heel de blok die je op deze foto ziet is de gynaecologie-afdeling. Gigantisch groot, maar er loopt hier dan ook veel volk rond in Lubumbashi.

Op een dag kwam ik dit kunstwerk tegen op een plein midden in de stad. Elke dag wordt ik hier verbaasd in positieve zin. Echte een aangename stad Lubumbashi.

De lokale McDonalds. Ik ben er nog niet binnengeweest want na al die foufou is er ni veel plaats meer over, maar voor een bedrijf dat zoveel geld spendeert aan de gevel vind ik het fantastisch hoe ze chicken hebben geschreven.

Ik heb hier ook een van de dagen geleden de doortocht van president Kabila meegemaakt, compleet met een zingende en dansende menigte. En zoals het in Afrika hoort, ook met geweerschoten in de lucht. De president is van deze streek afkomstig en is hier dan ook heel populair. Wegens de massa aan agenten en militairen leek het me toen niet echt aangewezen om wat foto’s te schieten. Je zult me dus op mijn woord moeten geloven.

Zo, tijd genoeg verspeeld achter een computer, buiten staat Afrika terug te wachten op mij. Laten we hopen dat de trein echt het station gaat verlaten woensdag anders zal ik op zoek moeten gaan naar een andere manier om terug naar Mbujimayi te geraken.

Bayo

Jonas

Een extra week in Lubumbashi

2009-05-14T10:57:00.002+01:00

Zoals te verwachten was, was er geen trein deze week richting Mwenaditu. Na meer dan 3 maanden staken gaan ze eerst de sporen herstellen. Der ontbreekt namelijk hier en daar een stukske of ze hebben er wagons op vastgelast. De stakers hadden namelijk schrik dat de treinmaatschappij werkkrachten ging vinden die wel voor het karige loon wilden werken. Maar er is veel hoop dat er volgende week een trein voor passagiers gaat vertrekken. We zullen zien want hier in Congo weet je nooit.

Het maakt dat ik een weekje langer hier in Lubumbashi moet rondhangen, maar das niet erg.
Het is de leukste stad die ik tot hiertoe in congo ben tegengekomen. Elke dag opnieuw verbaast ze mij in positieve zin. Bijna overal stroom, vuilbakken in de straat en niet de straat als vuilbak, zelfs verkeerslichten,...! Alles is hier ook te vinden. Ik heb mezelf dan ook al getracteerd op een croissant, een ijsje,een leffe,... Echt een paradijs hier na 7 maanden mbujimayi. En ik mag zeker mijn gastheer gustave niet vergeten die mij hier super ontvangt.

Ik zal alles wel eens verduidelijken met wat foto's, maar nu ga ik eerst proberen om een sponsor te versieren. Wie wil er nu nietbetaald worden om rond te reizen ;-) Voorlopig is de grootste kanshebber ZAIN, een lokale telecomopperator.

Groeten vanuit het koude zuiden van congo (het is hier slechts 25 graden)
Muzungu Jonas

Lubumbashi

2009-05-07T16:27:00.001+01:00

eergisteren goed aangekomen na een 2 vliegtuigvluchten en 2 vluchten
met een helicopter in Lubumbashi. De hoofdstad van Katanga, het meest
zuidel;ijke provincie. weinig tijd, maar ik kan al wel zeggen dat ik
het een heel fijne stad vind.

later meer

--
Een jaartje op zoek naar avontuur in Congo en omstreken.

http://blogs.kabaal.be/jonas
http://hoeishetmetjonas.blogspot.com

Kinshasa la douce

2009-05-04T14:12:00.002+01:00

Sinds vorige disndag zit ik in Kinshasa. Eigenlijk gewoon aan het wachten ôp een vlucht naar Lubumbashi want het is vanaf daar dat ik mijn reis ga aanvatten. Een weekje Kin is leuk voor mij want dat geeft mij de gelegenheid om een aantal vrienden een bezoekje te brengen. Kinshasa is voor mij na maanden in Mbujimayi gezeten te hebben, ook een paradijs voor etenswaren en restaurantjes. Al de europese producten die onvindbaar zijn in Kasai liggen hier gewoon in de rekken. En het zijn vooral de simpele dingen die mij het meest plezier doen. Een stokbroodje met een snede kaas, een croissant met goei boter, een glas wijn, ...

Afgelope zaterdag ben ik door een franse die al heel haar leven in Congo woont en werkt eens goed culinair verwend. Het was een dag in haar tuin met zwembad vergezeld van cocktails, spaghetti met geraspte kaas, cocktails, toastjes met krabsla, schotel kaas en salami en als kers op de taart een ijsje vanille, chocola. Vooral dat laatste had ik al sinds september geweldig veel goesting in. Het leven als toerist in Congo kan mooi zijn, nietwaar.

Na een weekje luxe in Kinshasa vlieg ik dinsdag door naar Lubumbashi. Daar ga ik een week of 2 blijven en ik hoop dat de treinstaking tegen dan gedaan is zodat ik de trein naar Mwenaditu kan nemen. En vandaaruit terug naar Mbujimayi.

Later meer nieuws over mijn verblijf in Kin, het zou zelfs kunnen dat ik een sponsor gevonden heb. Altijd leuk! ;-)

Skol

2009-04-24T14:47:00.003+01:00

Fase 2

2009-04-24T14:43:00.001+01:00

Vanaf het moment dat ik Belgie verliet om zuidwaards te trekken richting Congo wist ik dat het altijd voor 2 fasen ging zijn. Het eerste deel bestond uit vrijwilligerswerk hier in Mbujimayi voor een periode van 7 maanden en daarna kwam fase 2. Vanaf nu begin ik aan de grote rondreis doorheen Congo en zijn buurlanden.
- volgende week vlieg ik via Kinshasa naar Lubumbashi
- Na 2 weken in Lubumbashi hoop ik de trein te kunnen nemen naar Mwenaditu om vandaaruit met een vrachtwagen mee te liften terug naar Mbujimayi
- Hier blijf ik dan enkele dagen om mij voor te bereiden op een trip met de moto naar Kinshasa (via Kananga, Tshikapa, Kikwit)
- Vanuit Kinshasa ga ik Bas-Congo en Congo-Brazzaville bezoeken
- Met de ‘boot’ (zij die een klein beetje vertrouwd zijn met de congostroom weten waarvoor de aanhalingstekens staan) van Kinshasa naar Kisangani
- Vanuit Kisangani naar Bukavu geraken om met de boot Goma te bezoeken
- na Goma hangt alles af van hoe mijn financiele situatie ervoor staat. Voorlopig gok ik dat ik nog genoeg geld heb om Uganda, Kenia, Rwanda en Burundi te vereren met een bezoekje, maar dat zien we dan wel.

Natuurlijk zal ik in de mate van het mogelijke proberen zij die geinteresseerd zijn op de hoogte te houden van mijn ‘avonturen’. het zal jullie niet verbazen dat ik waarschijnlijk niet evenveel tijd zal hebben om ganze verhalen te posten of vele foto’s want mijn reis zal voornamelijk door het minder ontwikkelde binnenland van Congo zijn. Maar ik doe mijn best.

Sjalabimpa

Een nieuw begin

2009-04-16T11:32:00.003+01:00

Mijn oude verhalen van september 2008 tot april 2009 kan je nog een tijdje lezen op

http://blogs.kabaal.be/jonas

Omdat die ruimte weldra zal worden vrijgemaakt voor anderen, kan je de rest hier lezen. Ik vertrek vanuit Mbujimayi om over land heel Congo en een stukje van centraal afrika te verkennen. We zien wel waar dat we uitkomen.